Oświetlenie tylne (często nazywane też światłem kontrowym) oznacza, że główne źródło światła znajduje się za obiektem względem aparatu. W praktyce rozpoznaje się je po kilku typowych cechach widocznych na zdjęciu: silniejszym rozświetleniu tła, poświacie lub "obwódce" światła na krawędziach sylwetki (rim light) oraz ciemniejszym, słabiej doświetlonym froncie obiektu. Taki kierunek światła jest często używany do separacji postaci od tła albo do uzyskania nastrojowego, bardziej kontrastowego obrazu.
Odpowiedź "tylnego." jest poprawna, bo opisuje sytuację, w której światło przychodzi z kierunku przeciwnego do obiektywu. Jeśli na fotografii widać, że strona zwrócona do aparatu jest mniej jasna, a kontury są podświetlone od tyłu, to jest to klasyczny sygnał światła tylnego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do tego efektu?
- "górnego.": światło górne daje cienie opadające w dół (np. pod nosem, brodą, obiektami) i podkreśla górne płaszczyzny. Nie tworzy typowej obwódki na krawędziach wynikającej z ustawienia lampy za obiektem.
- "przedniego.": przy świetle przednim twarz lub przód obiektu są zwykle najjaśniejsze, a cienie chowają się za obiektem. To przeciwieństwo charakterystycznego przyciemnienia frontu przy świetle tylnym.
- "górno-bocznego.": taki kierunek modeluje obiekt trójwymiarowo (światło z góry i z boku), ale nadal oświetla część frontu; cienie i refleksy układają się skośnie, a nie dominująco "od tyłu".
Wskazówka egzaminacyjna: aby szybko rozpoznać światło tylne, szukaj separacji konturem i sprawdź, czy "najmocniejsze światła" są bardziej na tle i krawędziach niż na froncie obiektu.
