KWALIFIKACJA TKO7 - CZERWIEC 2015

PYTANIE NR 13.
Fragment dziennika ruchu (R-146) na stacji Bąkowa przedstawia sposób prowadzenia dziennika ruchu na szlaku
Ilustracja przedstawia fragment dziennika ruchu na stacji kolejowej, który jest używany do rejestrowania ruchu pociągów na
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna odpowiedź wynika z charakterystycznych zapisów w dzienniku ruchu R-146, które pozwalają ustalić dwa elementy jednocześnie:
1) liczbę torów na szlaku (jednotorowy),
2) rodzaj blokady liniowej (półsamoczynna).
Pozostałe warianty mylą liczbę torów lub typ blokady.

Pełne wyjaśnienie:

W zadaniu należy zinterpretować fragment dziennika ruchu (R-146) i na tej podstawie określić rodzaj szlaku oraz typ blokady liniowej. Kluczowe jest, że dokumentacja ruchowa nie opisuje tego "wprost" jednym słowem, tylko ujawnia te informacje poprzez sposób dokonywania zapisów oraz wymagane uzgodnienia.

Dlaczego poprawna jest odpowiedź "jednotorowym z półsamoczynną blokadą liniową"?
Ten wariant łączy dwa poprawne rozpoznania: (1) szlak jest jednotorowy, więc organizacja wyprawiania i przyjmowania pociągów opiera się na zasadach właściwych dla jednego toru; (2) zastosowano półsamoczynną blokadę liniową, co wiąże się z innym trybem uzależnień i potwierdzeń niż w blokadzie samoczynnej. W praktyce uczeń powinien umieć odróżnić, czy zapisy wskazują na samoczynne działanie odstępów, czy na procedury półsamoczynne.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • "jednotorowym z samoczynną blokadą liniową" – błąd polega na podmianie typu blokady. To częsta pomyłka, gdy uczeń kojarzy ogólnie "blokadę liniową", ale nie wyłapuje elementów rozróżniających SBL i PBL w zapisach.
  • "dwutorowym z półsamoczynną blokadą liniową" – tutaj typ blokady może brzmieć wiarygodnie, ale liczba torów jest sprzeczna z tym, co wynika z organizacji prowadzenia zapisów dla szlaku jednotorowego.
  • "dwutorowym z samoczynną blokadą liniową" – ten wariant zawiera podwójną niezgodność: błędnie określa zarówno liczbę torów, jak i typ blokady, co zwykle wynika z odpowiadania "na pamięć" bez czytania fragmentu dziennika.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozdziel analizę na dwa kroki: najpierw ustal liczbę torów, a dopiero potem rodzaj blokady. To ogranicza ryzyko, że jedna intuicja "pociągnie" wybór całej odpowiedzi.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Dziennik ruchu R-146 to dokument służący do rejestrowania czynności związanych z prowadzeniem ruchu pociągów (np. uzgodnień, wyprawień, przyjęć). Na egzaminie sprawdza się umiejętność odczytania z niego informacji o organizacji ruchu na szlaku i zastosowanych zależnościach.
W praktyce analizuje się, czy zapis wskazuje na prowadzenie ruchu po jednym torze oraz jakie uzgodnienia są wymagane między sąsiednimi posterunkami. Szlak jednotorowy zwykle wymusza większą kontrolę następstwa i kierunku jazdy. Na egzaminie trzeba to wywnioskować z fragmentu dokumentu.
Półsamoczynna blokada liniowa to sposób zabezpieczenia i organizacji ruchu, w którym część czynności potwierdzających i uzależnień realizuje człowiek (procedury), a część urządzenia. W zadaniach egzaminacyjnych rozpoznaje się ją po charakterystycznym trybie uzgodnień i zapisów w dokumentacji.
Różnica dotyczy stopnia automatyzacji kontroli odstępów i zależności: w samoczynnej blokadzie więcej funkcji realizują urządzenia (automatyczne zabezpieczenie odstępów), a w półsamoczynnej istotną rolę mają potwierdzenia/uzgodnienia wykonywane proceduralnie. Na egzaminie rozróżnia się to po zapisach i wymaganych czynnościach.
Bo odpowiedzi łączą dwa parametry: jednotorowy/dwutorowy oraz SBL/PBL. Fragment dziennika ruchu może zawierać informacje pozwalające wnioskować o obu elementach naraz. Jeśli uczeń oceni tylko jeden parametr, łatwo wybierze odpowiedź "prawie dobrą", ale błędną.
Najczęstsze pomyłki to: mylenie nazw (SBL vs PBL), wybór "najbardziej znanej" odpowiedzi bez analizy zapisu oraz ignorowanie drobnych szczegółów formalnych w dokumencie. Pomaga metoda: najpierw wypisz fakty z fragmentu, a dopiero potem dopasuj wariant odpowiedzi.
Tak, w zakresie praktycznym. Egzamin weryfikuje umiejętność pracy z dokumentacją ruchową, więc znajomość układu i logiki zapisów jest ważna. Nie chodzi o pamięciowe "wkuwanie" pól formularza, tylko o rozumienie, jakie informacje z zapisu wynikają dla organizacji ruchu.
Dobór zależy od zastosowanych urządzeń SRK i warunków prowadzenia ruchu na danym odcinku. Półsamoczynne rozwiązania spotyka się tam, gdzie część czynności wymaga potwierdzeń i procedur między posterunkami. Na egzaminie nie trzeba znać lokalizacji, lecz umieć rozpoznać to po dokumentacji.
Ćwicz na przykładach: weź kilka fragmentów zapisów i dla każdego odpowiedz na dwa pytania: ile torów ma szlak i jaki jest typ blokady. Potem porównuj z kluczem. Skuteczne jest też tworzenie własnych tabel porównawczych cech SBL i PBL.
Bo "dwutorowy" bywa intuicyjnie kojarzony z większym ruchem i nowocześniejszymi rozwiązaniami, więc część osób wybiera go automatycznie. To przykład heurystyki: wybór opcji "bardziej prawdopodobnej" zamiast tej wynikającej z danych w dokumencie. Na egzaminie liczy się zapis, nie intuicja.
info

Około 61% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Materiały:

  • Materiały szkoleniowe z organizacji i prowadzenia ruchu pociągów dotyczące blokady liniowej
  • Ćwiczenia z odczytywania i wypełniania dokumentacji ruchowej (przykładowe druki i zapisy)
  • Notatki własne z różnic SBL/PBL oraz przykładów szlaków jedno- i dwutorowych

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego