Na przekroju poprzecznym pnia widoczne są słoje roczne, czyli kolejne przyrosty drewna powstające w cyklu rocznym. W praktyce leśnej i drzewnej orientacyjny wiek ściętego drzewa określa się przez policzenie słojów (zwykle od rdzenia do kory). Kluczowe jest więc, aby granice między kolejnymi przyrostami były łatwe do zauważenia gołym okiem.
Odpowiedź "sosna" jest właściwa, ponieważ drewno sosnowe jako typowy przedstawiciel iglastych często ma czytelne zróżnicowanie między drewnem wczesnym i późnym w obrębie jednego przyrostu, co daje wyraźny rysunek słojów na przekroju poprzecznym. Dzięki temu liczenie słojów jest prostsze i obarczone mniejszym ryzykiem pomyłki.
Odpowiedzi "osika", "grab" i "lipa" są niepoprawne w kontekście pytania o najbardziej wyraźny rysunek na przekroju poprzecznym ułatwiający ocenę wieku, ponieważ są to gatunki liściaste o odmiennym obrazie makroskopowym. U części liściastych granice przyrostów mogą być trudniejsze do jednoznacznego uchwycenia w szybkim oglądzie terenowym (np. przez bardziej subtelne przejścia w strukturze lub przez czynniki zakłócające, takie jak nieregularny przyrost).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "określenie wieku po ścięciu", niemal zawsze chodzi o słoje roczne na pniaku. Wtedy warto skojarzyć, które gatunki dają najbardziej kontrastowy, łatwy do liczenia obraz przyrostów na przekroju poprzecznym.
