Bór suchy (Bs) jest siedliskiem o niskiej żyzności i niskiej wilgotności, zwykle na luźnych piaskach i glebach bielicowych. Takie warunki silnie ograniczają liczbę gatunków w runie – utrzymują się głównie rośliny tolerujące suszę oraz ubóstwo składników pokarmowych.
Szczotlicha siwa dobrze znosi przesuszenie i jest typowym gatunkiem runa spotykanym na najuboższych borach. Dlatego jej obecność jest praktyczną wskazówką (bioindykatorem), że mamy do czynienia z siedliskiem suchym i oligotroficznym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Sit rozpierzchły jest kojarzony z warunkami bardziej wilgotnymi; w praktyce terenowej częściej wskazuje na siedliska podmokłe lub okresowo wilgotne, a nie na skrajnie suche bory.
- Zawilec gajowy jest typowy dla lasów liściastych na glebach żyźniejszych (np. grądy), więc nie pasuje do ubogiego boru suchego.
- Chmiel zwyczajny preferuje siedliska żyzne i zwykle bardziej wilgotne (zarośla, obrzeża, łęgi), dlatego jego występowanie nie jest charakterystyczne dla Bs.
Wskazówka egzaminacyjna: przy typach borowych kluczowe jest pytanie "czy gatunek znosi suszę i ubóstwo?". Jeśli roślina jest typowa dla żyznych lasów liściastych lub terenów wilgotnych, to z dużym prawdopodobieństwem nie będzie właściwa dla boru suchego.
