Pytanie sprawdza, który z podanych gatunków wymaga w uprawie bardzo wilgotnego (czyli utrzymywanego niemal stale) podłoża. Taka cecha jest typowa dla roślin związanych z siedliskami podmokłymi lub takich, które źle znoszą nawet krótkie przesuszenie.
Odpowiedź "cibora" jest poprawna, ponieważ cibora jest rośliną o wyraźnie podwyższonych potrzebach wodnych. W praktyce uprawowej utrzymuje się jej podłoże stale wilgotne, a przesuszenie bryły korzeniowej szybko powoduje pogorszenie kondycji i zasychanie części nadziemnych.
Pozostałe propozycje mogą wprowadzać w błąd, bo również "lubią wilgoć", ale zwykle nie wymagają aż tak mokrego podłoża przez cały czas:
- "kroton" (roślina ciepłolubna) preferuje podłoże umiarkowanie wilgotne; typowym błędem jest traktowanie go jak rośliny bagiennej i przelanie, co sprzyja problemom korzeniowym.
- "storczyk" (w praktyce najczęściej uprawiane są storczyki w podłożach bardzo przepuszczalnych) nie jest kojarzony z "bardzo wilgotnym podłożem" w sensie stałego przemoczenia; ważniejsza bywa przepuszczalność i cykliczne podlewanie po przeschnięciu części podłoża.
- "skrzydłokwiat" rzeczywiście lubi wilgotne podłoże i podwyższoną wilgotność powietrza, ale zwykle dąży się do wilgotności stałej, nie do ustawicznego "bardzo mokrego" podłoża; częstym nieporozumieniem jest zrównanie go z roślinami stricte wodnolubnymi.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać rozróżnienie: rośliny tolerujące wilgoć vs rośliny wymagające stale bardzo wilgotnego podłoża. To drugie wskazuje na gatunki wyraźnie wodnolubne, do których zalicza się cibora.
