W gazie ziemnym, obok węglowodorów (zwykle z dominującym udziałem metanu), mogą występować różne domieszki i zanieczyszczenia. W praktyce eksploatacji otworowej ważny jest podział tych składników na palne i niepalne, ponieważ wpływa to na bezpieczeństwo, dobór aparatury i procesy uzdatniania gazu.
Odpowiedź "siarkowodór" jest poprawna, bo H2S jest klasycznym zanieczyszczeniem gazu ziemnego (często w tzw. gazie kwaśnym). Ma istotne znaczenie technologiczne i BHP: jest toksyczny, może być korozyjny dla instalacji oraz jest palny (ulega spalaniu do produktów siarki i wody). Z tego powodu jego obecność zwykle wymaga kontroli i usuwania w procesach uzdatniania/odsiarczania.
Odpowiedź "dwutlenek węgla" jest nieprawidłowa, ponieważ CO2 jest niepalny i bywa stosowany jako gaz gaśniczy. Może być zanieczyszczeniem gazu ziemnego, ale nie spełnia warunku "palne".
Odpowiedź "azot" jest nieprawidłowa: N2 jest gazem obojętnym i niepalnym. Może obniżać wartość opałową mieszaniny, ale nie jest palnym zanieczyszczeniem.
Odpowiedź "hel" także jest nieprawidłowa: He jest gazem szlachetnym, chemicznie obojętnym i niepalnym. Podobnie jak azot może występować jako domieszka, lecz nie jest składnikiem palnym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie łączy dwa kryteria (tu: "gazowe" i "palne" oraz "zanieczyszczenie"), szukaj składnika, który typowo występuje jako domieszka i jednocześnie ma własność palności. Wśród zanieczyszczeń gazu ziemnego do tej grupy należą m.in. związki siarki, a szczególnie H2S.
