Plug and Play (PnP) to mechanizm, którego głównym celem jest ułatwienie korzystania z urządzeń poprzez automatyczne wykrycie nowo podłączonego sprzętu i przydzielenie mu zasobów. W praktyce po podłączeniu urządzenia (np. USB lub karta na magistrali) system operacyjny potrafi je rozpoznać, dopasować sterownik i uruchomić bez ręcznej konfiguracji.
Dlaczego odpowiedź "wykrycie nowo podłączonego sprzętu i automatyczne przydzielenie mu zasobów." jest poprawna?
- Wykrycie urządzenia: system wykonuje enumerację na magistrali i stwierdza, że pojawił się nowy element.
- Identyfikacja: odczytuje identyfikatory urządzenia, aby wiedzieć, z jakim sprzętem ma do czynienia.
- Dopasowanie sterownika: wyszukuje właściwy sterownik w bazie systemu lub w źródłach aktualizacji.
- Alokacja zasobów: przydziela zasoby niezbędne do pracy urządzenia (np. przerwania, mapowanie pamięci, porty), minimalizując ryzyko konfliktów.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo opisują inne funkcje systemu, które nie stanowią celu PnP:
- "automatyczne tworzenie kopii zapasowych danych na nowo podłączonym nośniku pamięci." – kopie zapasowe to element polityki bezpieczeństwa i narzędzi backupu, a nie mechanizmu konfiguracji sprzętu. Podłączenie dysku/pendrive może co najwyżej umożliwić backup, ale PnP nie definiuje tworzenia kopii.
- "automatyczne uruchamianie ostatnio otwartej aplikacji." – autostart aplikacji dotyczy ustawień użytkownika lub systemu (np. uruchamianie programów po starcie), a nie obsługi sprzętu i zasobów.
- "automatyczne odinstalowywanie sterowników, które przez dłuższy czas nie były używane." – usuwanie sterowników to czynność administracyjna/konserwacyjna. PnP zajmuje się wykrywaniem, instalacją/dopasowaniem i uruchomieniem urządzenia, a nie "sprzątaniem" sterowników według czasu użycia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się idea "podłącz i działa" (rozpoznanie urządzenia + konfiguracja/zasoby + sterownik), to jest to sedno Plug and Play.
