W stalach nierdzewnych pierwiastkiem kluczowym jest chrom. To właśnie jego obecność umożliwia powstanie na powierzchni stali cienkiej, szczelnej warstwy tlenków (tzw. warstwy pasywnej), która ogranicza dostęp tlenu i wilgoci do metalu, a tym samym hamuje rozwój korozji. Z tego powodu, gdy mowa o "stali nierdzewnej", podstawowym skojarzeniem materiałoznawczym powinien być chrom jako główny dodatek stopowy determinujący odporność korozyjną.
Odpowiedź "molibden" jest błędna, bo molibden pełni zwykle rolę dodatku ulepszającego w wybranych odmianach stali nierdzewnych (np. zwiększając odporność na niektóre typy korozji), ale sam w sobie nie jest pierwiastkiem definiującym stal jako nierdzewną.
Odpowiedź "wolfram" jest błędna, ponieważ wolfram jest silnie kojarzony ze stalami narzędziowymi i żarowytrzymałymi, gdzie wpływa na własności w podwyższonych temperaturach i twardość, a nie stanowi typowego "głównego" dodatku odpowiedzialnego za nierdzewność.
Odpowiedź "mangan" również jest błędna: mangan jest powszechnym składnikiem wielu stali (m.in. jako odtleniacz i pierwiastek wpływający na własności), ale nie jest tym dodatkiem, który tworzy mechanizm pasywacji charakterystyczny dla stali nierdzewnych.
W praktyce (np. przy doborze materiałów na osłony, obudowy, elementy złączne lub części maszyn pracujących w wilgoci) warto pamiętać zasadę: nierdzewność = chrom, a inne pierwiastki traktować jako dodatki modyfikujące konkretne właściwości.
