Flotacja jest procesem wzbogacania, w którym rozdział ziaren następuje dzięki różnicom w zwilżalności/hydrofobowości powierzchni: ziarna o odpowiednich właściwościach przyczepiają się do pęcherzyków powietrza i przechodzą do piany, a pozostałe pozostają w zawiesinie. Żeby mechanizm ten działał stabilnie, istotne jest przygotowanie nadawy, w tym uziarnienie.
Dlaczego istnieje górna granica uziarnienia? Zbyt duże ziarna mają mniejszą szansę trwałego połączenia z pęcherzykiem (większa masa, większe siły odrywające w turbulencji), częściej też opadają z piany lub powodują jej destabilizację. Skutkuje to spadkiem uzysku, pogorszeniem jakości koncentratu oraz trudniejszą regulacją pracy komór flotacyjnych. W praktyce dlatego stosuje się ograniczenie maksymalnego rozmiaru ziarna w zawiesinie kierowanej do flotacji.
Odpowiedź "1,0 mm" odpowiada wartości granicznej, której przekroczenie byłoby niepożądane technologicznie w kontekście flotacji zawiesiny węglowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "0,3 mm" oraz "0,1 mm" są wartościami dużo mniejszymi; takie liczby mogą kojarzyć się z bardzo drobnymi frakcjami, ale pytanie dotyczy górnej granicy. Wskazanie zbyt małej wartości oznaczałoby nadmierne "zaostrzenie" wymagań uziarnienia bez podstaw w treści pytania.
- "2,0 mm" oznacza dopuszczenie znacznie grubszych ziaren; w ujęciu zasady działania flotacji byłoby to ryzykowne, bo grube ziarna zwykle utrudniają tworzenie stabilnych agregatów pęcherzyk–ziarno i obniżają selektywność.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy flotacji, rozważ, że proces jest najbardziej efektywny dla odpowiednio drobnych frakcji, a wartości skrajnie małe lub zbyt duże często wynikają z mylenia flotacji z innymi operacjami (mielenie, klasyfikacja, sedymentacja).
