W turystyce wiejskiej "najlepszy stosunek jakości do ceny" to w praktyce porównanie, ile ocenianej jakości (tu: średnia opinia) klient otrzymuje za jednostkę ceny. Aby porównanie było obiektywne, trzeba zdefiniować wskaźnik.
W tym zadaniu wskaźnik jest określony jako: opinie ÷ cena za noc. Im wyższy wynik, tym lepsza "wartość za pieniądze". Obliczenia:
- "Gospodarstwo A": 4,5 ÷ 100 = 0,045
- "Gospodarstwo B": 4,7 ÷ 120 ≈ 0,039
- "Gospodarstwo C": 4,0 ÷ 80 = 0,05
Najwyższy wskaźnik ma "Gospodarstwo C", więc to ono oferuje najlepszą jakość w relacji do ceny i jest najbardziej konkurencyjne w tym ujęciu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? "Gospodarstwo A" ma dobrą relację, ale wynik 0,045 jest niższy niż 0,05, więc przegrywa po przeliczeniu na cenę. "Gospodarstwo B" ma najwyższą opinię, jednak jest też najdroższe, przez co wskaźnik (≈0,039) jest najniższy. "Wszystkie gospodarstwa są równie konkurencyjne" nie jest prawdą, bo wskaźniki wyraźnie się różnią.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy kryterium to "maksymalizujemy jakość/cena" czy "minimalizujemy cena/jakość". To częsta pułapka, bo oba podejścia brzmią podobnie, ale prowadzą do innych wniosków.