Uziarnienie gotowego szkliwa porcelanowego ma bezpośredni wpływ na jakość warstwy szkliwnej po naniesieniu i wypale. Zbyt grube ziarna lub aglomeraty mogą powodować wady powierzchni (np. chropowatość, punkty, niedostateczne rozpływanie się szkliwa), a także problemy aplikacyjne podczas przygotowania i prowadzenia procesu szkliwienia.
Dlatego w praktyce technologicznej stosuje się kontrolę uziarnienia poprzez przesiewanie próbki na sicie o określonej wielkości oczka. Oczko musi być na tyle małe, aby zatrzymać niepożądaną frakcję grubą, ale jednocześnie na tyle "realistyczne" dla kontroli produkcyjnej, by badanie było wykonalne i porównywalne między partiami. W tej konfiguracji poprawną odpowiedzią jest 0,06 mm.
Dlaczego pozostałe propozycje są niewłaściwe?
- 0,5 mm – to oczko bardzo duże w kontekście gotowego szkliwa; takie sito przepuściłoby większość cząstek, przez co kontrola nie wykrywałaby drobniejszych aglomeratów istotnych jakościowo.
- 1 mm – jeszcze większe oczko; taka kontrola miałaby w praktyce znikomą czułość dla gotowego szkliwa i nie zabezpieczałaby przed typowymi problemami wynikającymi z nadziarna.
- 0,008 mm – wartość skrajnie mała jak na typową kontrolę sitową w warunkach produkcyjnych; w praktyce łatwo prowadzi do "zapychania" sita i nie odzwierciedla standardowej kontroli frakcji grubej metodą przesiewania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się wartości skrajne (bardzo duże i bardzo małe), zwykle poprawna jest wartość pośrednia, zgodna z celem badania – wykryciem frakcji niepożądanie grubej, a nie filtracją całej zawiesiny.
