Żeliwo sferoidalne (zwane też żeliwem z grafitem kulkowym) rozpoznaje się po kulistej postaci wydzieleń grafitu. Taka morfologia grafitu ogranicza działanie grafitu jako "karbu" w materiale i dlatego żeliwo sferoidalne ma zwykle lepsze właściwości mechaniczne (np. wytrzymałość i udarność) niż żeliwo z grafitem płatkowym.
Dlaczego "kulki" są poprawne?
W tym rodzaju żeliwa grafit przyjmuje postać małych, w przybliżeniu kulistych cząstek (noduli). Jest to cecha definicyjna żeliwa sferoidalnego i podstawowy element opisu jego mikrostruktury.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Płatków – grafit płatkowy jest charakterystyczny przede wszystkim dla żeliwa szarego. Płatki silniej osłabiają osnowę, bo tworzą ostre zakończenia sprzyjające koncentracji naprężeń.
- Kłaczków – "kłaczki" nie są standardowym, precyzyjnym określeniem typowej postaci grafitu w klasyfikacji żeliw egzaminacyjnych; mogą kojarzyć się z nieuporządkowanymi skupiskami, ale nie opisują cechy rozpoznawczej żeliwa sferoidalnego.
- Cementytu – cementyt (węglik żelaza) to faza w układzie żelazo–węgiel, a nie postać grafitu. W pytaniu mowa o tym, jak wygląda grafit, więc wskazanie cementytu oznacza pomylenie rodzaju składnika strukturalnego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "sferoidalne", szukaj odpowiedzi związanej z kształtem sferycznym (kulistym). Jednocześnie warto pamiętać, że sama nazwa nie zastępuje wiedzy o mikrostrukturze i różnicach między żeliwami.
