W geologii osadowej termin hieroglify bywa używany dla struktur spągowych (ang. sole marks) występujących na spodniej stronie ławic, najczęściej piaskowców lub mułowców. Powstają one wtedy, gdy prąd (wodny, rzadziej inny) oddziałuje na miękki, nie do końca skonsolidowany osad i pozostawia na nim ślady, które następnie zostają "zachowane" po przykryciu kolejną warstwą.
Odpowiedź "na dolnych powierzchniach warstw" jest poprawna, ponieważ hieroglify są zapisem zdarzeń zachodzących na powierzchni depozycyjnej przed przykryciem jej następnym osadem. Gdy kolejna warstwa osadza się na takiej nierównej powierzchni, jej spód odwzorowuje te nierówności w postaci wypukłości i wklęśnięć widocznych po odsłonięciu spągu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "niezależnie od warstwowania" jest nieprawdziwe: hieroglify są ściśle związane z granicą między dwiema warstwami i z tym, która z nich stanowi spąg ławicy. To właśnie relacja do uławicenia pozwala je wykorzystać do rozpoznania kierunku "młodzenia" warstw.
- "na górnych powierzchniach warstw" myli hieroglify z wieloma strukturami stropowymi (np. ripplemarkami). Struktury stropowe powstają na wierzchu osadu, natomiast hieroglify są typowo zapisem na spodzie ławicy.
- "na powierzchniach prostopadłych do warstwowania" nie opisuje typowego miejsca występowania tych struktur; przekroje prostopadłe mogą je przecinać, ale nie są to powierzchnie, na których powstają jako ślady kontaktu warstw.
W praktyce rozpoznanie hieroglifów pomaga w terenie ustalić, gdzie jest spąg i strop ławicy (zwłaszcza w skałach zdeformowanych), a także bywa wykorzystywane do wnioskowania o kierunku przepływu prądu oraz warunkach sedymentacji.
