Test Hirschberga (test odblasku rogówkowego) jest prostym badaniem oceniającym ustawienie gałek ocznych. Badający kieruje punktowe światło na oczy pacjenta i obserwuje, gdzie na rogówkach pojawia się odblask. U osoby z prawidłowym ustawieniem oczu odblaski są położone symetrycznie (zwykle blisko środka źrenic). Gdy występuje zez, odblask w oku zezującym jest przesunięty względem oka fiksującego.
Dlatego test stosuje się do orientacyjnej oceny kąta zeza (wielkości odchylenia). Jest to ocena przybliżona – służy głównie do szybkiego wykrycia i wstępnego oszacowania odchylenia, zwłaszcza u małych dzieci lub w sytuacjach, gdy pełne badanie pryzmatyczne jest utrudnione.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Ostrość wzroku ocenia się testami optotypów (tablice, symbole) i procedurami refrakcyjnymi. Sam odblask rogówkowy nie informuje, jak ostro pacjent widzi.
- Widzenie obuoczne (fuzja, stereopsja, supresja) bada się testami funkcjonalnymi, np. próbami z filtrami, testami stereoskopowymi lub testami w warunkach dysocjacji. Test Hirschberga nie sprawdza jakości współpracy obu oczu, tylko ich ustawienie.
- Reakcja źrenic na światło dotyczy zwężenia/rozszerzenia źrenic (odruch bezpośredni i konsensualny). W teście Hirschberga światło jest jedynie bodźcem umożliwiającym obserwację odblasku na rogówce, a nie celem jest ocena odruchu źrenicznego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "odblask rogówkowy/latarka" i pytanie dotyczy ustawienia oczu, myśl o ocenie zeza (Hirschberg/Krimsky), a nie o ostrości wzroku czy odruchach źrenicznych.
