Serwer DHCP przydziela adresy hostom wyłącznie z puli adresów (czasem nazywanej zakresem lub "scope"). Dlatego liczba adresów, które mogą zostać przydzielone automatycznie, jest w praktyce równa liczbie adresów znajdujących się w tej puli, po uwzględnieniu konfiguracji ograniczającej dostępność.
Poprawna odpowiedź "100" oznacza, że skonfigurowana pula DHCP daje możliwość jednoczesnego przydzielenia 100 różnych adresów logicznych hostów (czyli 100 potencjalnych dzierżaw). W takich zadaniach typowo należy:
- ustalić, jaki jest rzeczywisty zakres puli DHCP (adres początkowy i końcowy albo liczba adresów w puli),
- sprawdzić, czy w konfiguracji są wykluczenia (adresy, których nie wolno przydzielać) lub rezerwacje (adresy przypisane na stałe konkretnym hostom – zależnie od interpretacji mogą być traktowane jako "zajęte" lub nadal należące do puli),
- nie mylić puli z całą podsiecią wynikającą z maski/prefiksu.
Odpowiedź "99" jest typowym skutkiem błędu "-1", gdy zdający odejmuje jeden adres bez uzasadnienia (np. myli wykluczenie jednego adresu z adresem sieci/rozgłoszeniowym albo zakłada istnienie pojedynczej rezerwacji, której w puli nie uwzględniono wprost).
Odpowiedź "44" często pojawia się, gdy ktoś zamiast policzyć zakres puli DHCP, interpretuje tylko fragment konfiguracji (np. liczbę widocznych wpisów, błędnie odczytany prefiks, albo myli wielkość podsieci z liczbą hostów w innym segmencie).
Odpowiedź "200" wynika zwykle z policzenia zbyt szerokiego zakresu (np. całej podsieci lub błędnego założenia większej puli), czyli z pominięcia ograniczeń faktycznie narzuconych w konfiguracji DHCP.
Na egzaminie najbezpieczniej jest zawsze policzyć liczbę adresów w puli jako: ostatni_adres − pierwszy_adres + 1, a następnie odjąć tylko te adresy, które konfiguracja wprost wyklucza z automatycznego przydziału.
