Kontrola biologiczna jest uznawana za najbardziej wiarygodny sposób potwierdzenia skuteczności sterylizacji parą wodną, ponieważ sprawdza faktyczne zniszczenie drobnoustrojów, a nie jedynie osiągnięcie parametrów cyklu (temperatura/czas/ciśnienie). Wskaźniki biologiczne zawierają spory Geobacillus stearothermophilus, które są szczególnie odporne na działanie ciepła wilgotnego.
Dla komory autoklawu o pojemności 15 litrów (czyli <20 l) w okresowej kontroli skuteczności sterylizacji parą wodną należy zastosować 2 wskaźniki biologiczne. Ideą jest sprawdzenie procesu w więcej niż jednym punkcie, dlatego wskaźniki umieszcza się w różnych miejscach komory, zwłaszcza tam, gdzie para może docierać najtrudniej (np. głębiej w komorze, bliżej drzwiczek) oraz w warunkach zbliżonych do realnego obciążenia wsadu.
Odpowiedź "1" jest błędna, bo pojedynczy wskaźnik ogranicza kontrolę do jednego miejsca i zmniejsza szansę wykrycia problemów z penetracją pary lub niejednorodnością warunków w komorze. Odpowiedź "3" i "4" nie pasuje do autoklawu 15‑litrowego; większa liczba wskaźników bywa wymagana dla urządzeń o większej pojemności, ale dla tej wielkości komory standardowo stosuje się dwa.
W praktyce po zakończeniu cyklu wskaźniki poddaje się inkubacji (zwykle w inkubatorze lub w laboratorium) wraz z próbką kontrolną (niesterylizowaną). Brak wzrostu w badanych wskaźnikach potwierdza skuteczność sterylizacji. Typowym błędem egzaminacyjnym jest mylenie testów biologicznych z chemicznymi (zmiana barwy), które nie potwierdzają zabicia sporów.
