Maska podsieci określa, ile bitów w adresie IPv4 należy do części sieciowej, a ile do części hosta. W IPv4 mamy łącznie 32 bity.
Dla maski 255.255.255.224 trzy pierwsze oktety są pełne (255), czyli dają 24 bity sieci. Kluczowy jest ostatni oktet 224. W zapisie binarnym to 11100000, czyli zawiera 3 jedynki (3 bity sieci) i 5 zer (5 bitów hosta). Razem otrzymujemy prefiks /27 (24 + 3).
Skoro część hosta ma 5 bitów, to liczba wszystkich adresów w jednej takiej podsieci wynosi:
25 = 32
Jednak w typowej podsieci IPv4 dwa adresy są zarezerwowane:
- adres sieci (wszystkie bity hosta = 0) – identyfikuje samą podsieć, nie pojedyncze urządzenie,
- adres rozgłoszeniowy (wszystkie bity hosta = 1) – służy do rozgłaszania do wszystkich hostów w podsieci.
Dlatego liczba użytecznych adresów hostów (czyli takich, które można zwykle przypisać komputerom/urządzeniom) to:
32 − 2 = 30
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Warianty typu 25 lub 27 zwykle wynikają z pomyłek rachunkowych albo z błędnego liczenia bitów w ostatnim oktecie (np. mylenia 224 z inną wartością maski). Odpowiedź 32 jest częstą pułapką: 32 to liczba wszystkich adresów w podsieci /27, ale nie liczba adresów przydzielanych hostom po odjęciu adresu sieci i rozgłoszeniowego.
Wskazówka egzaminacyjna: dla maski, która nie kończy się na 0 lub 255, warto szybko przejść na prefiks (tu /27) i zapamiętać regułę użyteczne hosty = 2liczba_zer − 2.