Pytanie sprawdza znajomość historycznej klasyfikacji piasków naturalnych stosowanych w odlewnictwie, oznaczanej liczbą i literą K. W tym ujęciu piasek formierski składa się z:
- osnowy piaskowej (ziarna większe, typowo >0,02 mm),
- lepiszcza naturalnego (najdrobniejsza frakcja, typowo ≤0,02 mm), które działa wiążąco.
W klasach 1K–7K numer rośnie wraz z rosnącą zawartością lepiszcza. Niższe klasy (1K–3K) oznaczają piaski o małej ilości lepiszcza, częściej przydatne jako osnowa do mas syntetycznych, gdzie właściwości reguluje się dodatkiem spoiw (np. bentonitu lub żywic). Wyższe klasy (np. 7K) dotyczą piasków o dużej zawartości lepiszcza, typowych dla mas gliniastych.
Dlatego odpowiedź "1,0%" jest spójna z ideą klasy 3K jako piasku o niewielkiej zawartości lepiszcza, ale większej niż w klasach najczystszych. W praktyce mniejsza ilość lepiszcza zwykle sprzyja lepszej przepuszczalności, natomiast większa zwiększa plastyczność i może podnosić wytrzymałość "na sucho", kosztem przewiewności formy.
Dlaczego pozostałe wartości są mniej trafne w tym ujęciu?
- "0,2%" może kojarzyć się ze współczesnym dążeniem do bardzo czystych piasków kwarcowych, ale to nie musi odpowiadać klasie 3K w dawnej nomenklaturze.
- "0,5%" jest wartością pośrednią i bywa wybierana intuicyjnie, jednak w tym zestawie odpowiedzi nie reprezentuje typowej granicy dla 3K.
- "2,0%" sugeruje już wyraźnie wyższą zawartość lepiszcza, bardziej zbliżoną do klas wyższych niż 3K.
Warto pamiętać, że zawartość lepiszcza/frakcji drobnej można oznaczać metodami opartymi o odmywanie i sedymentację (dekantację), których podstawą teoretyczną jest m.in. prawo Stokesa.
