Arkusz drukowy formatu B1 (seria B wg ISO 216) ma wymiary 707×1000 mm. Użytek ma wymiary 190×330 mm. Żeby policzyć, ile użytków zmieści się maksymalnie na arkuszu, standardowo wykonuje się próbę obu orientacji użytku (0° i 90°) oraz liczy się, ile sztuk wejdzie wzdłuż każdego boku arkusza, stosując dzielenie całkowite (zawsze "w dół").
Wariant 1 (bez obrotu użytku):
Wzdłuż 707 mm mieści się ⌊707/190⌋=3 szt., a wzdłuż 1000 mm ⌊1000/330⌋=3 szt. Daje to 3×3=9 użytków.
Wariant 2 (użytek obrócony 90° na 330×190):
Wzdłuż 707 mm mieści się ⌊707/330⌋=2 szt., a wzdłuż 1000 mm ⌊1000/190⌋=5 szt. Daje to 2×5=10 użytków, czyli więcej niż w wariancie 1.
Zatem poprawna odpowiedź to 10 użytków, bo jest to największa liczba uzyskana wśród sprawdzonych orientacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "9 użytków." – to wynik poprawny tylko dla jednej orientacji (190×330), ale nie jest to maksimum.
- "8 użytków." – zaniża wynik; zwykle wynika z pomyłki w wymiarach arkusza, błędnego dzielenia lub nieuwzględnienia lepszego ułożenia.
- "12 użytków." – zawyża wynik; przy wymiarach 707×1000 mm nie da się uzyskać 12 sztuk siatką prostokątną dla tego użytku, bo ogranicza to podział 707 mm na odcinki 330 mm oraz 1000 mm na odcinki 190 mm.
Uwaga praktyczna: w realnej produkcji często uwzględnia się marginesy technologiczne i spady, które mogą zmniejszyć liczbę użytków. Jeśli jednak zadanie pyta o "maksymalnie" i nie podaje marginesów, liczy się teoretyczne maksimum z geometrii arkusza.
