W planowaniu produkcji filmowej wskaźnik zużycia negatywu (shooting ratio) opisuje, ile materiału trzeba nakręcić, aby uzyskać określoną długość filmu finalnego po montażu. Zapis 1:3 należy czytać jako: na każdą jednostkę (np. 1 metr) filmu finalnego przypada 3 jednostki (3 metry) negatywu. Analogicznie 1:6 oznacza sześciokrotnie większy metraż nakręcony niż finalny, co jest typowe dla ujęć trudnych (np. kaskaderskich), gdzie wykonuje się więcej dubli.
W tym zadaniu film finalny jest podzielony na dwie części, które mają różne wskaźniki, więc zapotrzebowanie trzeba policzyć oddzielnie i dopiero potem zsumować:
- Sceny standardowe: 2600 m filmu finalnego przy wskaźniku 1:3 daje 2600 × 3 = 7800 m negatywu.
- Sceny kaskaderskie: 400 m filmu finalnego przy wskaźniku 1:6 daje 400 × 6 = 2400 m negatywu.
Łącznie należy zaplanować: 7800 m + 2400 m = 10 200 m negatywu 35 mm.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Zwykle wynikają z typowych pomyłek rachunkowych lub błędnej interpretacji wskaźnika:
- 13 100 m – sugeruje zawyżenie zapotrzebowania, np. przez błędne zastosowanie zbyt wysokiego mnożnika do części standardowej albo przypadkowe "doliczenie rezerwy" bez wskazania w treści zadania.
- 11 400 m – często powstaje, gdy ktoś miesza metody liczenia (np. część mnoży poprawnie, a część traktuje jak inną proporcję) albo popełnia błąd w jednym z działań.
- 15 300 m – wskazuje na poważniejsze przeszacowanie, typowe przy zastosowaniu wskaźnika kaskaderskiego do zbyt dużej części materiału lub przy błędnym rozumieniu relacji 1:6.
W praktyce produkcyjnej takie obliczenie jest kluczowe, bo zaniżenie metrażu grozi przerwami na planie, a zawyżenie niepotrzebnie podnosi koszt materiału i usług laboratoryjnych.
