W standardzie 100BASE-TX (Fast Ethernet po skrętce miedzianej) transmisja jest realizowana w taki sposób, że do przesyłania danych wykorzystywane są dwie pary przewodów. W trybie dupleks kierunki są rozdzielone: jedna para jest używana jako tor nadawczy, a druga jako tor odbiorczy. To właśnie umożliwia jednoczesne wysyłanie i odbieranie danych bez "dzielenia" jednego toru na dwa kierunki.
Dlatego odpowiedź "2" jest poprawna: 100BASE-TX nie potrzebuje wszystkich czterech par, mimo że typowa skrętka ma 4 pary.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "1" – jedna para nie wystarcza do klasycznej realizacji 100BASE-TX, ponieważ standard zakłada oddzielne tory dla TX i RX (w praktyce: osobne pary dla każdego kierunku).
- "3" – trzy pary nie są wymagane w 100BASE-TX; to odpowiedź "zawyżona" wynikająca zwykle z intuicji, a nie ze specyfikacji rozwiązania.
- "4" – cztery pary kojarzą się z kablem kategorii 5/5e/6 oraz z Gigabit Ethernet, ale nie opisują 100BASE-TX. Pełne wykorzystanie 4 par jest typowe dla innych wariantów (np. 1000 Mb/s po miedzi), a nie dla Fast Ethernet 100BASE-TX.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się "2" i "4", często rozstrzygające jest rozróżnienie Fast Ethernet (100 Mb/s) vs Gigabit Ethernet (1000 Mb/s) na skrętce—pierwszy typowo używa 2 par, drugi zwykle 4 par.
