W przesiewaczu wibracyjnym materiał jest rozdzielany według wielkości ziaren dzięki kolejnym sitom (pokładom) o malejących oczkach. Każdy pokład wprowadza kolejny próg rozdziału: ziarna większe od oczek pozostają jako nadziarno danego sita, a mniejsze przechodzą na niższy pokład.
W praktyce, gdy przesiewacz ma wiele pokładów, otrzymuje się kilka odrębnych produktów (frakcji):
- nadziarno z górnego sita (najgrubsza frakcja),
- frakcje pośrednie zatrzymane na kolejnych sitach,
- podziarno przechodzące przez najniższe sito (najdrobniejsza frakcja).
Z tego wynika typowa zależność: liczba frakcji = liczba pokładów sit + 1. Jeśli chcemy uzyskać cztery frakcje, potrzebujemy trzech progów rozdziału, czyli trzech pokładów sit.
Odpowiedź "2" daje zwykle trzy produkty (nadziarno, pośrednia, podziarno), więc jest niewystarczająca. Odpowiedź "4" prowadziłaby do pięciu frakcji, a "6" do siedmiu frakcji, co oznaczałoby nadmiernie rozbudowane przesiewanie względem wymagania zadania oraz inne wymagania eksploatacyjne (większa powierzchnia sit, inne parametry wydajności i czyszczenia).
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: każde dodatkowe sito dodaje jedną frakcję, ponieważ oprócz frakcji zatrzymanej na sicie pozostaje jeszcze końcowe podziarno z dolnego pokładu.
