Wyłącznik różnicowoprądowy (RCD) reaguje na prąd upływowy, czyli różnicę prądów między przewodem fazowym a neutralnym. Taka różnica oznacza, że część prądu "ucieka" poza normalny obwód (np. przez uszkodzoną izolację do obudowy, konstrukcji lub ziemi). Długotrwałe prądy upływowe mogą powodować nagrzewanie elementów instalacji i w konsekwencji zwiększać ryzyko pożaru.
W praktyce wyróżnia się dwa typowe zastosowania RCD:
- Ochrona przeciwporażeniowa – tu stosuje się bardzo czułe RCD (często 30 mA), aby szybko ograniczyć skutki porażenia prądem.
- Ochrona przeciwpożarowa – tu dopuszcza się większe wartości znamionowego prądu różnicowego, bo celem jest wykrywanie niebezpiecznych upływów, a nie ochrona człowieka przed dotykiem pośrednim w każdych warunkach.
W kontekście ochrony przeciwpożarowej jako wartość graniczną wskazuje się IΔn nie większe niż 500 mA. Taki próg ma sens dydaktyczny: odróżnia "poziom pożarowy" (setki mA) od "poziomu porażeniowego" (dziesiątki mA). Odpowiedzi 200 mA, 300 mA i 400 mA są wartościami możliwymi do spotkania w szczególnych rozwiązaniach projektowych, ale samo pytanie pyta o maksymalną wartość znamionową pełniącą funkcję p.poż, więc jako granica maksymalna wskazywane jest 500 mA.
Na egzaminie zwracaj uwagę na dwa słowa-klucze: "maksymalna" oraz "przeciwpożarowej". Jeśli w głowie pojawia się 30 mA, to znak, że mieszasz funkcje RCD.
