Magistrala CAN (Controller Area Network) jest dwuprzewodową szyną komunikacyjną, w której sygnał rozchodzi się wzdłuż przewodów. Przy dłuższych odcinkach przewodów oraz szybkich zboczach sygnału mogą pojawiać się odbicia na końcach linii, co pogarsza jakość komunikacji (błędy ramek, niestabilna praca sieci).
Dlatego na obu końcach fizycznej magistrali stosuje się rezystory terminujące, których zadaniem jest dopasowanie do impedancji charakterystycznej linii. Dla klasycznej warstwy fizycznej CAN wartość pojedynczego terminatora wynosi 120 Ω—i to jest poszukiwana rezystancja elementu "R" widocznego na końcu magistrali na schemacie.
W praktyce serwisowej często wykonuje się pomiar rezystancji między przewodami CAN-H i CAN-L przy wyłączonym zasilaniu. Jeśli w sieci są dwa terminatory 120 Ω (na obu końcach), to są one widziane jako połączenie równoległe, a rezystancja zastępcza wynosi około 60 Ω. Ten wynik dotyczy jednak całej magistrali, a nie pojedynczego elementu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 60 Ω to typowy wynik pomiaru całej, poprawnie zakończonej magistrali (dwa razy 120 Ω równolegle), a nie wartość jednego rezystora.
- 0 Ω oznaczałoby zwarcie między przewodami lub pominięcie rezystora, co prowadziłoby do poważnych zakłóceń pracy sieci.
- 240 Ω mogłoby odpowiadać sytuacji, gdy w sieci pozostał tylko jeden terminator 120 Ω i mierzysz między CAN-H i CAN-L przez dodatkowe elementy/układ, ale nie jest to standardowa wartość pojedynczego terminatora.
Na egzaminie warto zapamiętać rozróżnienie: 120 Ω = jeden terminator na końcu, ~60 Ω = pomiar między CAN-H i CAN-L przy dwóch terminatorach.
