Pomiar rezystancji izolacji wykonuje się miernikiem (megomierzem), który podaje napięcie stałe (DC) i mierzy prąd upływu, a następnie wyznacza rezystancję izolacji. Dobór napięcia pomiarowego nie jest przypadkowy: ma być na tyle wysokie, aby ujawnić osłabioną izolację (zawilgocenie, zanieczyszczenia, mikrouszkodzenia), ale jednocześnie nie może być nieadekwatnie wysokie w stosunku do badanego obiektu.
Dla urządzeń i obwodów o poziomie napięcia znamionowego 230/400 V w praktyce kontrolno-pomiarowej jako standardowy poziom napięcia pomiarowego przy badaniu rezystancji izolacji przyjmuje się 500 V. Taki dobór jest spójny z zasadą, że dla instalacji/urządzeń niskiego napięcia (typowe zasilanie 230/400 V) stosuje się jeden, ustandaryzowany poziom próby, który daje porównywalne wyniki i odpowiednią "czułość" testu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 250 V – to napięcie bywa stosowane w szczególnych przypadkach, gdy w obwodzie znajdują się elementy wrażliwe (np. część elektroniki) lub gdy procedura pomiarowa wymaga łagodniejszej próby. Dla typowego obiektu 230/400 V może być zbyt niskie i nie wykryć części defektów izolacji.
- 750 V – nie jest typową wartością "krokową" używaną w podstawowych badaniach izolacji dla 230/400 V; mogłaby prowadzić do doboru niezgodnego z praktyką i instrukcjami pomiarowymi.
- 1 000 V – stosuje się częściej do obiektów o wyższych poziomach napięć znamionowych. Dla 230/400 V jest zwykle niepotrzebnie wysokie i może być nieadekwatne do badanego urządzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o 230/400 V (niskie napięcie) najczęściej właściwym wyborem dla pomiaru rezystancji izolacji jest 500 V DC. Zawsze jednak w praktyce należy uwzględnić dokumentację urządzenia i wymagania procedury pomiarowej.
