Pytanie dotyczy maksymalnej liczby rodzin pszczelich, którą można ustawić na 1 km2 terenu pożytkowego. Sens takiego limitu wynika z praktyki pasiecznej: baza pożytkowa (nektar i pyłek) jest zasobem ograniczonym, a zbyt duże zagęszczenie pasiek powoduje konkurencję pożytkową. Jej skutkiem może być słabsze zaopatrzenie rodzin w pokarm, gorszy rozwój czerwiu, większa skłonność do rabunków i wahania produkcyjności.
W zadaniach egzaminacyjnych i materiałach dydaktycznych spotyka się przyjęte wartości liczbowe, które traktuje się jako bezpieczną obsadę graniczną dla określonej powierzchni pożytku. W tym pytaniu taką wartością jest 7 rodzin na 1 km2.
- 7 rodzin – odpowiada założeniu, że pożytek ma wystarczyć bez nadmiernego "przepszczelenia" terenu, a rodziny zachowają stabilną kondycję produkcyjną.
- 14 rodzin – to dwukrotnie większe zagęszczenie; typowy błąd to założenie, że areał "zawsze wyżywi" więcej rodzin bez konsekwencji.
- 21 rodzin – jeszcze większa presja na pożytek; taka liczba zwiększa ryzyko, że rodziny będą konkurowały zamiast efektywnie wykorzystywać zasoby.
- 28 rodzin – bardzo wysokie zagęszczenie, zwykle prowadzące do niedoborów pożytkowych i pogorszenia wyników pasieki.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na słowo "maksymalnie" oraz na jednostkę km2. Pomyłki często biorą się z przenoszenia liczb między różnymi skalami (np. hektar vs km2) albo z zapamiętania norm odnoszących się do innych warunków pożytkowych.
Uwaga metodyczna: w realnej praktyce dopuszczalna obsada zależy od jakości i ciągłości pożytków, pogody, siły rodzin i obecności innych pasiek, ale w pytaniu obowiązuje jedna, przyjęta wartość.
