Wartość robocizny w kosztorysowaniu wyznacza się przez połączenie dwóch informacji:
- nakładu robocizny (ile roboczogodzin potrzeba na wykonanie jednostki robót) – odczytywanego z KNR,
- stawki za 1 roboczogodzinę – podanej w treści zadania (15,00 zł/r-g).
Najpierw identyfikuje się właściwą pozycję w KNR 2-21, tablicy 0602, dotyczącą budowy słupów pergoli murowanych z cegły. Kluczowe jest sprawdzenie, w jakiej jednostce podany jest nakład (np. na sztukę elementu albo na jednostkę obmiaru, taką jak m3 muru). Jeżeli norma jest "na m3", trzeba policzyć obmiar jednego słupa z wymiarów 0,20 × 0,20 × 2,50 m i przemnożyć przez 10 sztuk. Jeżeli norma jest "na sztukę", wymiary nie zmieniają obliczeń ilościowych, ale nadal trzeba przemnożyć nakład przez 10.
Następnie wykonuje się kalkulację:
- łączna robocizna [r-g] = (nakład z KNR na jednostkę) × (liczba jednostek wynikająca z obmiaru/ilości),
- koszt robocizny [zł] = łączna robocizna [r-g] × 15,00 zł/r-g.
Odpowiedź "416,25 zł" jest zgodna z takim sposobem liczenia po podstawieniu właściwego nakładu z tablicy KNR.
Pozostałe wartości są typowe dla błędów rachunkowych:
- "375,30 zł" sugeruje użycie innego nakładu (np. z niewłaściwej pozycji/tablicy) albo pominięcie części obmiaru/ilości.
- "4 162,00 zł" oraz "4 162,50 zł" wskazują błąd rzędu wielkości (np. przesunięcie przecinka, potraktowanie łącznych r-g jakby były 10 razy większe lub użycie stawki/ilości w zł w niewłaściwej skali).
W praktyce egzaminacyjnej warto zawsze wykonać szybki "test sensowności": skoro stawka wynosi 15 zł/r-g, to wynik 4 tys. zł oznaczałby setki roboczogodzin na 10 niewielkich słupów, co powinno wzbudzić wątpliwość i skłonić do ponownego sprawdzenia jednostki normy i mnożników.
