W interfejsie ISDN BRA/BRI na styku S (S0) ograniczenia długości przewodów zależą od wybranej topologii okablowania. Standardowe opisy konfiguracji warstwy fizycznej wyróżniają trzy często przywoływane warianty: krótką magistralę pasywną, wydłużoną magistralę pasywną oraz połączenie punkt‑punkt.
Poprawna odpowiedź: 500 m — tyle wynosi maksymalna całkowita długość wydłużonej magistrali pasywnej (extended passive bus) na styku S. Ta wartość jest charakterystyczna właśnie dla wariantu "wydłużonego", w którym zasady instalacji ograniczają m.in. sposób rozmieszczenia urządzeń na końcowym odcinku, aby zachować poprawną jakość sygnału i parametry transmisji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 200 m — to typowa wartość dla krótkiej magistrali pasywnej (short passive bus), a nie dla wydłużonej. Uczniowie często mylą te dwie odmiany, bo obie są "magistralą pasywną".
- 100 m — jest zbyt małe i nie odpowiada typowym limitom konfiguracji styku S omawianym w praktyce instalacyjnej ISDN. Taka liczba bywa wybierana intuicyjnie jako "bezpieczna", ale nie wynika z klasycznych wariantów topologii.
- 1000 m — odnosi się do konfiguracji punkt‑punkt, gdzie zwykle zakłada się jedno urządzenie końcowe i inne warunki pracy toru. Nie jest to długość dla magistrali pasywnej.
W praktyce montera telekomunikacyjnego kluczowe jest powiązanie liczby metrów z topologią oraz poprawną terminacją (dopasowaniem impedancyjnym) na końcach magistrali, bo błędna terminacja i przekroczenie limitów prowadzą do odbić sygnału, spadku jakości i problemów z zestawianiem połączeń.
