W zadaniach o rozciąganiu pręta (lub elementu o stałym przekroju) korzysta się z podstawowej zależności na naprężenie normalne:
σ = F / A
gdzie: σ to naprężenie (tu podane jako kr = 100 MPa), F to siła rozciągająca, a A to pole przekroju poprzecznego. Aby znaleźć siłę, przekształcamy wzór:
F = σ · A
Kluczowe jest pilnowanie jednostek. W praktyce wytrzymałości materiałów bardzo wygodne jest użycie mm² dla pola przekroju, bo:
Zatem 100 MPa = 100 N/mm². Podstawiamy dane:
F = 100 N/mm² · 314 mm² = 31400 N
Następnie zamieniamy niutony na kiloniutony:
- 1 kN = 1000 N, więc 31400 N = 31,4 kN.
Dlatego odpowiedź "31,4 kN" jest zgodna z obliczeniami.
Pozostałe odpowiedzi wynikają z typowych pomyłek:
- "3,14 kN" — błąd o czynnik 10 (np. nieuważne przestawienie przecinka lub omyłkowe przyjęcie 31,4→3,14).
- "0,315 kN" — efekt niepoprawnej konwersji jednostek albo mylenia mm² z inną skalą, co drastycznie zaniża wynik.
- "315 kN" — pominięcie konwersji N→kN lub intuicyjne wybranie "dużej" siły bez kontroli rachunku; 31400 N to 31,4 kN, nie 314 kN.
Na egzaminie najszybciej kontroluje się sens wyniku przez sprawdzenie: skoro 100 N/mm² razy kilkaset mm² daje kilkadziesiąt tysięcy N, to rząd wielkości dziesiątek kN jest spójny.