Wyłącznik nadprądowy ma dwa podstawowe mechanizmy zadziałania:
- wyzwalacz termiczny (przeciążeniowy) – działa wolniej i reaguje na długotrwałe przekroczenia prądu znamionowego,
- wyzwalacz elektromagnetyczny (zwarciowy, bezzwłoczny) – działa bardzo szybko i odpowiada za wyłączenie przy dużych prądach zwarciowych.
Dla charakterystyki B zakres zadziałania wyzwalacza elektromagnetycznego jest określony jako 3–5 × In. Oznacza to, że zadziałanie może nastąpić w pewnym paśmie wartości prądu (tolerancja działania aparatu), a nie w jednej dokładnej wartości.
W zadaniu podano prąd znamionowy In = 10 A i pytanie brzmi o najmniejszą wartość prądu wywołującego zadziałanie. Najmniejszą wartością w paśmie 3–5 × In jest dolna granica:
Ia(min) = 3 × In = 3 × 10 A = 30 A.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 50 A – to górna granica pasma (5 × In). Jest często przyjmowana w praktyce jako wartość zapewniająca pewne, szybkie zadziałanie, ale nie jest "najmniejszą" wartością wywołującą zadziałanie.
- 15 A – odpowiada 1,5 × In. To obszar bliższy zadziałaniu przeciążeniowemu (termicznemu), a nie progowi bezzwłocznemu dla charakterystyki B.
- 12 A – to 1,2 × In, czyli niewielkie przeciążenie; nie jest to poziom, przy którym oczekuje się zadziałania członu zwarciowego.
W kontekście ochrony przeciwporażeniowej w układzie TN-S spotyka się warunek skuteczności samoczynnego wyłączenia zasilania Zs × Ia ≤ U0. W projektowaniu często wybiera się wartość z górnej granicy pasma (np. 5 × In) dla "pewności" wyłączenia, jednak to pytanie sprawdza rozumienie pojęcia minimalnego prądu zadziałania wynikającego z charakterystyki B.
