Pomiar rezystancji izolacji ma na celu ocenę, czy izolacja przewodów, kabli i aparatów nie uległa degradacji (np. przez wilgoć, zabrudzenia, uszkodzenia mechaniczne lub starzenie). W praktyce wykonuje się go przy użyciu miernika rezystancji izolacji (megomierza), który wytwarza napięcie stałe (DC) i mierzy prąd upływu, wyznaczając rezystancję izolacji.
W pytaniu kluczowe są dwa elementy: (1) badany jest układ AC o napięciu międzyfazowym 400 V oraz (2) pytanie dotyczy napięcia probierczego, czyli napięcia przykładnego generowanego przez miernik podczas testu. Dla tego poziomu napięcia znamionowego w typowej praktyce pomiarowej przyjmuje się 500 V DC jako właściwy poziom napięcia testowego. Dzięki temu wynik jest porównywalny i wystarczająco "wymuszający", aby ujawnić obniżoną izolacyjność.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "500 V AC" – w pomiarze rezystancji izolacji standardowo nie stosuje się napięcia przemiennego. Megomierze realizują pomiar napięciem DC; użycie AC odnosi się do innych prób i metod, nie do typowego pomiaru rezystancji izolacji w instalacjach.
- "250 V AC" – ponownie błędny jest rodzaj napięcia (AC). Dodatkowo 250 V jest kojarzone raczej z obwodami o niższym napięciu lub wrażliwszą elektroniką, a nie z obwodami 400 V.
- "250 V DC" – właściwy jest kierunek (DC), ale poziom 250 V jest zbyt niski w odniesieniu do obwodu o napięciu międzyfazowym 400 V, więc może nie ujawnić problemów izolacji i prowadzić do zbyt optymistycznych wyników.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz pytanie o rezystancję izolacji, w pierwszej kolejności wybieraj odpowiedź z DC, a dopiero potem dobieraj wartość napięcia testowego do napięcia znamionowego badanego obwodu.
