W analizie pracy urządzeń klasyfikujących i rozdzielających (np. klasyfikatorów, hydrocyklonów, separatorów) często wykorzystuje się krzywą rozdziału. Pokazuje ona, jaka część ziarn o danej średnicy trafia do określonego produktu (np. do "nadziarna" lub "podziarna"). Z takiej krzywej odczytuje się średnice charakterystyczne, m.in. d25 i d75, czyli takie średnice ziarn, dla których odpowiednio 25% oraz 75% uzysku (prawdopodobieństwa przejścia do danego produktu) ma daną wartość.
Rozproszenie prawdopodobne (często oznaczane Ep) jest miarą ostrości rozdziału. W typowym ujęciu oblicza się je ze wzoru:
Ep = (d75 − d25)/2
W tym zadaniu podano, że 75% uzysku uzyskano dla średnicy 4,0 mm, a 25% dla średnicy 1,0 mm, więc:
Podstawiamy do wzoru:
Ep = (4,0 mm − 1,0 mm)/2 = 3,0 mm / 2 = 1,5 mm.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują? Wartości 3,0 i 3,2 są zbyt duże, bo odpowiadałyby w praktyce prawie całemu rozstępowi (d75 − d25) albo wynikom po błędnym zastosowaniu innej miary jakości rozdziału. Wartość 5,0 jest całkowicie sprzeczna z danymi wejściowymi, bo przekracza nawet górną z podanych średnic (4,0 mm), co zwykle wskazuje na przypadkowy wybór lub błąd jednostek.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się jednocześnie 25% i 75% z krzywej rozdziału, najczęściej celem jest policzenie Ep jako połowy różnicy d75 i d25. Zawsze sprawdź też, czy wynik ma jednostkę długości (tu: mm).
