Wskazanie suwmiarki noniuszowej odczytuje się zawsze jako suma dwóch składników: wartości ze skali głównej oraz poprawki z noniusza.
1) Skala główna (pełne milimetry)
Najpierw sprawdza się, gdzie leży kreska "0" noniusza. Odczytuje się tę wartość w milimetrach, która jest bezpośrednio przed zerem noniusza. W pokazanym układzie zero noniusza znajduje się między 103 mm a 104 mm, więc część całkowita wynosi 103 mm.
2) Noniusz (części milimetra)
Następnie trzeba znaleźć tę kreskę noniusza, która idealnie pokrywa się z kreską skali głównej. Dla typowego noniusza dziesiętnego z podziałką 0–10 każda działka oznacza 0,1 mm. Jeśli pokrywa się kreska oznaczona "5", odpowiada to 0,5 mm.
3) Wynik
Dodajemy składniki: 103 mm + 0,5 mm = 103,5 mm.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 135,0 mm wynika zwykle z pomylenia miejsca zera noniusza na skali głównej lub "przeskoczenia" o kilka centymetrów na skali.
- 13,5 mm to typowy błąd rzędu wielkości: ktoś widzi oznaczenie w cm (np. "10…") i nieprawidłowo traktuje je jako 10 mm albo gubi jedno zero przy przeliczeniu.
- 1,35 mm to jeszcze większe przesunięcie przecinka, często wynikające z automatycznego zapisu bez kontroli jednostek.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw odczytaj pełne mm ze skali głównej, dopiero potem dodaj część z noniusza. Na końcu sprawdź, czy wynik ma sens w kontekście skali (tu okolice 10–12 cm, czyli około 100–120 mm).
