Zysk anteny w jednostce dBi jest z definicji podawany względem anteny izotropowej. Antena izotropowa to idealny (teoretyczny) promiennik, który rozkłada energię jednakowo we wszystkich kierunkach. Właśnie dlatego stanowi punkt odniesienia w wielu obliczeniach i opisach radiowych.
Jeżeli zysk wyrażamy w dB, to opisuje on stosunek (iloraz) mocy/napromieniowania w porównaniu do wzorca. Dla anteny izotropowej zysk liniowy przyjmuje się jako 1, a po przeliczeniu na dB otrzymujemy:
G[dBi] = 10 · log10(G_liniowy)
dla G_liniowy = 1: 10 · log10(1) = 0
Dlatego poprawna odpowiedź to "0 dBi" – zysk energetyczny anteny izotropowej wynosi dokładnie zero w skali dBi, bo jest to skala zbudowana na tym odniesieniu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "1 dBi" – oznacza antenę o nieco większym zysku niż izotropowa, więc nie może opisywać samego wzorca.
- "3 dBi" – to typowa wartość kojarzona z przyrostem mocy w skali logarytmicznej, ale nadal oznacza przewagę nad izotropem, nie punkt odniesienia.
- "0,1 dBi" – kusi "techniczną precyzją", jednak wzorzec dBi jest równy 0, nie wartości bliskiej zera.
W praktyce (np. w budżecie łącza) dBi pozwala łatwo sumować zyski i straty w torze radiowym. Kluczowe na egzaminie jest zapamiętanie, że izotrop = 0 dBi, bo dBi jest do niego odniesione.