Wzbogacanie metodą flotacji opiera się na selektywnym przyczepianiu się cząstek do pęcherzyków powietrza i ich wynoszeniu do strefy piany. Z tego powodu w praktyce eksploatacyjnej szczególnie istotna jest kontrola ilości dozowanego powietrza (bo wpływa na liczbę i wielkość pęcherzyków oraz intensywność napowietrzania) oraz kontrola wysokości/poziomu zawiesiny w komorze (bo decyduje o stabilności warunków hydrodynamicznych i pracy przelewu/odpływu).
Odpowiedź "we flotownikach pneumomechanicznych." jest właściwa, ponieważ te urządzenia łączą doprowadzenie powietrza z mieszaniem i tworzeniem strefy intensywnego kontaktu faz. W efekcie operator zwykle reguluje napowietrzanie i pilnuje poziomu pulpy (zawiesiny), aby utrzymać powtarzalne warunki rozdziału.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do wskazanych parametrów, bo dotyczą innych metod i mechanizmów rozdziału:
- Separatory magnetyczne Jonesa służą do rozdziału w polu magnetycznym; kluczowe są parametry związane z polem/układem magnetycznym i podawaniem nadawy, a nie dozowanie powietrza do tworzenia piany.
- Osadzarki tłokowe wykorzystują różnice w prędkości opadania ziaren w pulsującym ośrodku; typowe są nastawy pulsacji i warunków przepływu, a nie napowietrzanie jak w flotacji.
- Wzbogacalniki zawiesinowe DISA odnoszą się do wzbogacania w zawiesinie (często ciężkiej), gdzie rozdział wynika głównie z różnic gęstości; kontroluje się m.in. parametry ośrodka i przepływy, natomiast dozowanie powietrza nie stanowi podstawowego czynnika separacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się powietrze jako parametr procesu, najczęściej chodzi o flotację (napowietrzanie, piana, pęcherzyki), a nie o separację magnetyczną, osadzanie czy rozdział w ośrodku ciężkim.
