Zapory przeciwwybuchowe wodne są elementem profilaktyki przeciwwybuchowej w wyrobiskach podziemnych. Ich zadaniem jest ograniczenie rozwoju wybuchu (np. pyłu) poprzez szybkie rozpylenie wody pod wpływem fali ciśnienia, schłodzenie płomienia oraz związanie cząstek pyłu. Żeby mechanizm zadziałał, zapora musi mieć odpowiedni zapas wody w przeliczeniu na 1 m2 przekroju poprzecznego wyrobiska w świetle obudowy – większy przekrój oznacza większą objętość gazów i większą energię fali, więc wymagania podaje się "na metr kwadratowy".
Odpowiedź "200 dm3" wskazuje minimalną ilość wody przypadającą na 1 m2 przekroju w polach niemetanowych. Taka wartość stanowi kompromis między skutecznością tłumienia a realną możliwością zabudowy i utrzymania zapory w wyrobisku.
Pozostałe wartości są nieprawidłowe w tym ujęciu:
- "100 dm3" jest zbyt małą ilością wody na jednostkę przekroju, co w praktyce może nie zapewnić wystarczającego rozpylenia i efektu gaśniczego w całym świetle wyrobiska.
- "300 dm3" oraz "400 dm3" to wartości wyższe od minimalnej; w pytaniu kluczowe jest sformułowanie "co najmniej", które odnosi się do granicy minimalnej wymaganej w danych warunkach, a nie do dowolnego "bezpieczniejszego" przewymiarowania.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na warunki (tu: pola niemetanowe) oraz na to, czy pytanie dotyczy minimum ("co najmniej"), czy wartości projektowej/zalecanej. Uważaj też na zapis jednostek (dm3/dm³) i na to, że wynik odnosi się do 1 m2.
