Testy biologiczne (wskaźniki biologiczne) służą do okresowej kontroli, czy proces sterylizacji parowej w autoklawie rzeczywiście niszczy najbardziej oporne drobnoustroje. Zawierają przetrwalniki Geobacillus stearothermophilus, dlatego ich wynik jest traktowany jako wiarygodna weryfikacja skuteczności procesu.
To, ile wskaźników biologicznych należy umieścić w komorze podczas kontroli, zależy od pojemności komory sterylizatora. Im większa komora, tym większe ryzyko zróżnicowania warunków w różnych punktach wsadu, dlatego stosuje się więcej wskaźników, aby sprawdzić miejsca najtrudniej dostępne dla pary wodnej. W praktyce przyjmuje się zasadę, że dla mniejszych komór (np. poniżej 20 l) stosuje się co najmniej 2 testy, a dla większych (powyżej 20 l) co najmniej 3 testy, rozmieszczając je w krytycznych punktach komory (np. po przekątnej, na niższej półce i w głębi).
Odpowiedź "ilości sterylizowanych pakietów" jest błędna, bo liczba pakietów dotyczy wielkości wsadu, ale nie stanowi kryterium doboru minimalnej liczby wskaźników biologicznych – kluczowa jest wielkość komory i konieczność kontroli najtrudniejszych miejsc. Odpowiedź "ciśnienia wewnątrz komory" jest błędna, ponieważ ciśnienie jest parametrem procesu sterylizacji, a nie czynnikiem określającym liczbę testów; kontrola biologiczna ma potwierdzić skuteczność całego procesu, niezależnie od chwilowych odczytów parametrów. Odpowiedź "rodzaju użytego opakowania narzędzi" także nie wyznacza liczby testów biologicznych; opakowanie wpływa na penetrację pary i sposób pakietowania, ale zasada doboru liczby wskaźników jest odnoszona do pojemności komory i rozmieszczenia punktów kontrolnych.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać o częstym błędzie: testy chemiczne mogą być stosowane rutynowo przy cyklach, natomiast test biologiczny jest kontrolą okresową, a jego liczba w komorze wynika z pojemności autoklawu i potrzeby objęcia kontroli kilku krytycznych punktów.
