Zadanie dotyczy doboru liczby pracowników na podstawie normatywnego nakładu robocizny wyrażonego w r-g (roboczogodzinach). Aby wyznaczyć liczbę robotników, trzeba porównać łączną liczbę roboczogodzin potrzebnych na robotę z liczbą roboczogodzin, które może przepracować jeden robotnik w podanym czasie.
1) Obliczenie łącznego nakładu pracy dla 1 182 m2
Podano: 203 r-g na 100 m2. Najpierw ustalamy, ile razy 100 m2 mieści się w 1 182 m2:
1 182 / 100 = 11,82.
Zatem łączny nakład robocizny wynosi:
203 × 11,82 = 2399,46 r-g.
2) Zdolność produkcyjna jednego robotnika w 30 dni
W treści jest wprost: 30 ośmiogodzinnych dni roboczych, czyli jeden robotnik może przepracować:
30 × 8 = 240 r-g (bo 1 r-g = 1 godzina pracy jednego pracownika).
3) Wyznaczenie liczby robotników
Dzielimy potrzebne r-g przez dostępne r-g na osobę:
2399,46 / 240 ≈ 9,998.
W praktyce organizacji robót nie można zatrudnić "ułamka" osoby, a termin musi być dotrzymany, więc wynik zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Otrzymujemy 10 robotników.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "7 robotników." Taka liczba daje 7 × 240 = 1680 r-g, czyli znacznie mniej niż 2399,46 r-g. To oznacza niedotrzymanie terminu lub konieczność pracy w nadgodzinach/dodatkowych dniach.
- "6 robotników." 6 × 240 = 1440 r-g; błąd często wynika z pominięcia przeliczenia na 11,82 "setki" m2 albo z niewłaściwego dzielenia przez 30 zamiast 30×8.
- "5 robotników." 5 × 240 = 1200 r-g; to typowy skutek mylenia r-g z "dniami" albo zbyt agresywnego zaokrąglenia w dół.
Wskazówka egzaminacyjna: w tego typu zadaniach zawsze sprawdź dwa miejsca, w których najłatwiej o pomyłkę: (a) czy norma jest na 1 jednostkę czy na 100 jednostek, (b) czy czas jednego pracownika policzono w godzinach (r-g), a nie w samych dniach.
