Badanie otoskopowe (otoskopia) to oglądanie struktur ucha zewnętrznego, przede wszystkim przewodu słuchowego zewnętrznego oraz – o ile warunki na to pozwalają – błony bębenkowej. W praktyce wykorzystuje się otoskop, czyli przyrząd ze źródłem światła i zestawem wymiennych wzierników (spekulów) dopasowanych do wielkości pacjenta. Technik weterynarii często przygotowuje sprzęt, dobiera wziernik, stabilizuje zwierzę i dba o higienę/aseptykę elementów mających kontakt z uchem.
Dlaczego "otoskopowe" jest poprawne?
Otoskop jest charakterystycznym narzędziem do badania ucha: ma rękojeść z zasilaniem/światłem oraz stożkową końcówkę wprowadzaną do przewodu słuchowego. Celem jest ocena m.in. obecności wydzieliny, stanu skóry przewodu, ciał obcych, nadżerek czy zwężeń.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- oftalmoskopowe – dotyczy oka (badanie dna oka/struktur wewnętrznych gałki ocznej). Choć oftalmoskop także ma źródło światła i układ optyczny, jest przeznaczony do oceny narządu wzroku, nie przewodu słuchowego.
- rynoskopowe – to wziernikowanie jam nosowych (nos), wykonywane endoskopem/rynoskopem. Narzędzia i pole badania różnią się od badania ucha; rynoskop wprowadza się do nosa, a nie do przewodu słuchowego.
- bronchoskopowe – odnosi się do dróg oddechowych (tchawica, oskrzela) i wymaga bronchoskopu. To zupełnie inny zakres diagnostyki, zwykle w głębszej sedacji lub znieczuleniu, i inna anatomia niż w otoskopii.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widać narzędzie z wziernikiem dopasowanym średnicą do ucha i ukierunkowane na przewód słuchowy, najczęściej chodzi o otoskopię. Gdy narzędzie jest kojarzone z okiem – myśl o oftalmoskopii; gdy kierunek to nozdrza – o rynoskopii; a gdy dotyczy dróg oddechowych – o bronchoskopii.
