Proces nitowania należy do metod łączenia elementów, najczęściej jako połączenie nierozłączne. Jego istotą jest użycie nitu (elementu łączącego), który po umieszczeniu w otworze jest zakuwany lub rozpęczany tak, aby powstał drugi łeb i aby elementy zostały trwale dociśnięte do siebie. W praktyce mechatronika nitowanie spotyka się m.in. w konstrukcjach cienkościennych (blachy, obudowy, uchwyty), gdy spawanie jest niekorzystne lub gdy dostęp do drugiej strony jest ograniczony (np. nity zrywalne).
Dlaczego pozostałe procesy nie pasują do rozpoznania gotowego złącza:
- Wiercenie jest operacją wykonywania otworu w materiale. Efektem jest otwór o określonej średnicy i jakości powierzchni, ale sam proces nie tworzy elementu łączącego ani nie daje trwałego docisku dwóch części.
- Frezowanie polega na skrawaniu narzędziem wieloostrzowym (frezem) i służy do kształtowania płaszczyzn, rowków, kieszeni lub konturów. To obróbka kształtująca, nie metoda łączenia.
- Gwintowanie służy do wykonania gwintu wewnętrznego (gwintownikiem) lub zewnętrznego (narzynką). Efektem jest gwint umożliwiający połączenie rozłączne śrubowe, a nie złącze nitowane.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy zadanie dotyczy rozpoznania procesu z ilustracji, szukaj cechy końcowej (co powstało na detalu). Obecność nitu i charakterystycznego uformowania jego łba/zakucia wskazuje na nitowanie, natomiast widoczny gwint, wióry lub powierzchnie obrobione narzędziem skrawającym kierują do obróbki skrawaniem.
