Prędkość bitowa (bitrate) w audio to ilość danych przypadających na jednostkę czasu, najczęściej wyrażana w kb/s. Intuicyjnie: im więcej "miejsca" (danych na sekundę) przeznacza się na zapis sygnału, tym dokładniej można go opisać.
Dlatego odpowiedź "lepsza jakość dźwięku i większy rozmiar pliku." jest poprawna: wyższy bitrate oznacza zwykle mniej zniekształceń i artefaktów kompresji (np. w formatach stratnych), lepszą dynamikę i bardziej szczegółowe brzmienie. Równocześnie, skoro w każdej sekundzie zapisywanych jest więcej bitów, całkowita wielkość pliku rośnie (przy tym samym czasie nagrania i porównywalnym sposobie kodowania).
Odpowiedź "lepsza jakość dźwięku i mniejszy rozmiar pliku." jest błędna, bo zakłada brak kompromisu: przy stałym czasie trwania nie da się jednocześnie zwiększać liczby danych na sekundę i zmniejszać rozmiaru pliku. Mniejsze pliki uzyskuje się zwykle przez niższy bitrate albo wydajniejszy kodek, ale wtedy nie jest to już prosta zależność "im większy bitrate, tym mniejszy plik".
Odpowiedź "słabsza jakość dźwięku i większy rozmiar pliku." jest błędna, bo większa ilość danych na sekundę nie prowadzi typowo do pogorszenia jakości—pogorszenie wiąże się raczej z ograniczaniem danych (niższy bitrate) lub agresywną kompresją.
Odpowiedź "słabsza jakość dźwięku i mniejszy rozmiar pliku." opisuje typowy skutek obniżania bitrate, a nie jego zwiększania.
W praktyce multimedialnej bitrate to narzędzie świadomego wyboru kompromisu: streaming i podcasty często używają niższych wartości dla oszczędności transferu, a produkcje wymagające wysokiej jakości (np. archiwizacja, postprodukcja) preferują wyższy bitrate lub formaty nieskompresowane.
