Imak narzędziowy to element przeznaczony do mocowania oraz ustawiania narzędzia skrawającego (najczęściej noża tokarskiego) w taki sposób, aby podczas obróbki zachować wymaganą sztywność i powtarzalność ustawienia. W klasycznej tokarce imak znajduje się na suporcie i pozwala m.in. na zmianę narzędzia, korektę położenia oraz ustawienie wysokości ostrza.
Odpowiedź "tokarki." jest właściwa, ponieważ tokarka realizuje proces toczenia, w którym narzędzie skrawające jest prowadzone przez posuw suportu, a detal obraca się w uchwycie lub kłach. Żeby proces był bezpieczny i dokładny, narzędzie musi być stabilnie zamocowane – tę funkcję spełnia imak.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo wskazują obrabiarki, w których standardowym "podstawowym" rozwiązaniem nie jest imak w rozumieniu tokarskiego uchwytu noża na suporcie:
- "frezarki." – w frezarce narzędzia (frezy) typowo mocuje się w oprawkach, tulejach zaciskowych lub na trzpieniach/wrzecionie; kluczowe są uchwyty/oprawki narzędziowe, a nie imak noża jak w tokarce.
- "szlifierki." – w szlifierkach podstawowym narzędziem jest ściernica, a jej mocowanie i osłony mają inną konstrukcję i nazewnictwo niż imak tokarski.
- "wiertarki." – wiertła mocuje się zwykle w uchwycie wiertarskim lub stożku Morse’a; nie stosuje się imaka do mocowania noża jak na suporcie tokarki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się pojęcie imak, skojarz je z zestawem: suport → nóż tokarski → toczenie. To szybki sposób na rozpoznanie, że chodzi o tokarkę, a nie o frezowanie, szlifowanie czy wiercenie.
