Krzywe izofoniczne opisują zjawisko z psychoakustyki: ucho ludzkie nie ma jednakowej czułości dla wszystkich częstotliwości. W praktyce oznacza to, że aby dźwięk o niskiej częstotliwości i dźwięk o średniej częstotliwości były odbierane jako jednakowo głośne, muszą mieć różne poziomy ciśnienia akustycznego.
Stąd nazwa: krzywe izofoniczne są po prostu krzywymi jednakowej głośności (spotyka się też określenie "kontury jednakowej głośności"). Na wykresie taka krzywa łączy punkty odpowiadające różnym częstotliwościom, ale temu samemu odczuciu głośności (np. temu samemu poziomowi głośności wyrażonemu w fonach).
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "Krzywe dyskomfortowego słyszenia." Dyskomfort słyszenia wiąże się raczej z progami nieprzyjemnej głośności (np. UCL) lub zakresem tolerancji głośności, a nie z definicją krzywych izofonicznych.
- "Krzywe różnego poziomu głośności." To sformułowanie jest zbyt ogólne: krzywe izofoniczne nie są "różnego" poziomu głośności jako definicja. Każda pojedyncza krzywa odpowiada jednej, stałej głośności, a różne krzywe na wykresie reprezentują różne wartości tej samej wielkości (np. 20, 40, 60 fonów).
- "Krzywe komfortowego słyszenia." "Komfort" również dotyczy raczej zakresu komfortowego słyszenia (MCL) lub ustawień protezowania, a nie samej definicji izofon.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: izo- oznacza "równo", a w tym kontekście chodzi o równe odczucie głośności przy różnych częstotliwościach. To pojęcie jest użyteczne także przy rozumieniu, dlaczego pacjent może inaczej oceniać "głośność" sygnałów o tej samej wartości SPL, ale o innej częstotliwości.
