Główna próba szczelności ma potwierdzić, że sama instalacja (przewody, połączenia, armatura w obrębie badanego odcinka) nie ma nieszczelności. Z tego powodu przygotowanie instalacji do próby obejmuje wyłączenie elementów, które mogłyby zafałszować wynik albo wprowadzić dodatkowe ryzyko.
W treści wskazano typowe wymagania przygotowawcze dla instalacji długo nieużytkowanej: odłączenie urządzeń gazowych oraz zaślepienie końcówek po ich demontażu. Taki stan zapewnia, że próba dotyczy instalacji, a nie odbiorników (które mają własne układy gazowe i nie powinny być "wliczane" do próby instalacji budynku).
Odpowiedź "posiadać otwarte kurki odcinające" jest zgodna z ideą próby: aby sprawdzić szczelność całego przewidzianego do badania odcinka, armatura odcinająca w tym odcinku powinna być ustawiona tak, by medium próbne miało dostęp do wszystkich jego części. Zamknięte kurki dzieliłyby instalację na fragmenty i mogłyby sprawić, że część instalacji nie zostałaby poddana ciśnieniu próby.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo mieszają próbę z warunkami eksploatacji. "Mieć zamontowany gazomierz" nie jest warunkiem wykonania próby szczelności instalacji jako takiej i nie wynika z celu próby. "Być napełniona paliwem gazowym" jest sprzeczne z bezpieczną praktyką wykonywania prób – próba szczelności nie polega na napełnianiu instalacji paliwem gazowym. "Posiadać zamknięte kurki odcinające" jest typową intuicją "dla bezpieczeństwa", ale w kontekście próby może uniemożliwiać objęcie badaniem całego wymaganego odcinka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "próba szczelności", myśl o tym, co ma być rzeczywiście sprawdzane (instalacja), co należy odłączyć (odbiorniki) i jak ustawić armaturę, aby ciśnienie próby obejmowało cały badany fragment.
