Interakcje w fazie farmaceutycznej (nazywane też fizykochemicznymi) zachodzą zanim substancja czynna zostanie wchłonięta do krążenia. Mogą wystąpić podczas sporządzania leku, jego przechowywania albo w świetle przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Obejmują m.in. reakcje chemiczne (np. rozkład, wytrącanie) oraz zjawiska fizyczne (np. adsorpcję lub kompleksowanie).
Odpowiedź "węglem aktywnym i wyciągiem suchym z liści pokrzyku" pasuje do tej definicji, ponieważ węgiel aktywny ma bardzo dużą powierzchnię właściwą i działa jak adsorbent. W praktyce wiąże wiele substancji czynnych na swojej porowatej powierzchni (oddziaływania fizyczne), przez co zmniejsza ich dostępność i wchłanianie. Dlatego wykorzystuje się go w zatruciach oraz zaleca odstęp czasowy od innych leków doustnych.
Pozostałe propozycje nie opisują typowej interakcji farmaceutycznej:
- "fenobarbitalem i alkoholem etylowym" – to klasyczny przykład interakcji farmakodynamicznej, polegającej na addycyjnym nasileniu działania depresyjnego na OUN, a nie na zjawisku fizykochemicznym w mieszaninie lub w świetle jelit.
- "furosemidem i kwasem acetylosalicylowym" – takie połączenie rozpatruje się głównie w kategoriach interakcji farmakokinetycznych/farmakodynamicznych (wpływ na działanie i eliminację), a nie jako adsorpcję lub niezgodność recepturową.
- "paracetamolem i ibuprofenem" – to połączenie dotyczy przede wszystkim efektu farmakodynamicznego (działanie przeciwbólowe/przeciwgorączkowe), a nie interakcji zachodzącej na etapie postaci leku.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą wskazówkę: faza farmaceutyczna = "zanim lek się wchłonie" i często dotyczy fizyki/chemii (adsorpcja, wytrącanie, rozkład). Węgiel aktywny jest modelowym przykładem, bo może "zabrać" lek, wiążąc go na swojej powierzchni.
