W kontroli jakości powierzchni optycznych wykorzystuje się interferencję światła w cienkiej warstwie powietrza między badaną powierzchnią a powierzchnią odniesienia (wzorcem). Obraz prążków interferencyjnych jest "mapą" różnic drogi optycznej: kolejne prążki odpowiadają kolejnym poziomicom odchyłki, a typowy przyrost różnicy wysokości między sąsiednimi prążkami jest rzędu λ/2 dla światła monochromatycznego.
Parametr N (liczba prążków) jest używany jako praktyczna miara dopuszczalnej odchyłki: im większe N, tym większa różnica kształtu/położenia powierzchni w porównaniu do wzorca. Wartość N=2 oznacza, że dopuszcza się odchyłkę odpowiadającą dwóm prążkom interferencyjnym w przyjętej procedurze oceny.
Ważne jest rozróżnianie, że kształt prążków informuje o rodzaju wady, a ich liczba o jej wielkości:
- Prążki proste, równoległe są typowe dla nachylenia (błędu ustawienia/tilt) – obraz jest zdominowany przez liniowy klin powietrzny.
- Prążki koncentryczne (pierścienie) są często kojarzone z czystą składową sferyczną (różnicą "mocy", czyli promienia krzywizny) w klasycznym ujęciu pierścieni Newtona.
- Prążki siodłowe/krzyżowe wiążą się z brakiem symetrii obrotowej, jak w astygmatyzmie, gdzie promienie krzywizny w dwóch prostopadłych przekrojach różnią się.
W praktyce edukacyjnej i warsztatowej spotyka się różne konwencje interpretacji w zależności od geometrii układu (wzorzec płaski lub sferyczny, sposób zliczania N, warunki oświetlenia). W tym zadaniu jako obraz spełniający warunek dopuszczalnej odchyłki promienia dla N=2 przyjęto rysunek oznaczony literą "C".
Pozostałe rysunki przedstawiają inne charakterystyczne układy prążków, które w typowej interpretacji wskazują na inny rodzaj odchyłki (np. dominujące nachylenie lub inne rozkłady krzywizny), dlatego nie są wybierane jako właściwe dla wskazanego przypadku w kluczu tego zadania.
