Wyrób medyczny nazywa się inwazyjnym, gdy podczas prawidłowego użycia jest wprowadzany do wnętrza ciała (np. przez naturalne otwory ciała lub przez przerwanie ciągłości tkanek) i pozostaje w kontakcie z tkankami wewnętrznymi lub płynami ustrojowymi. To zwykle wiąże się z większym ryzykiem działań niepożądanych (np. zakażeń) i wymaga zachowania szczególnej higieny oraz przestrzegania instrukcji użycia.
Odpowiedź "cewnik." jest poprawna, ponieważ cewniki są projektowane właśnie do wprowadzania do organizmu (np. do pęcherza moczowego lub naczyń) w celu odprowadzania lub podawania płynów. Sam fakt "wejścia" wyrobu do wnętrza ciała spełnia kluczową cechę inwazyjności.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do definicji inwazyjności w typowym rozumieniu praktycznym:
- "gaza." – jest materiałem opatrunkowym stosowanym na powierzchni skóry lub do tamowania krwawienia w obrębie rany, ale sama w sobie nie jest wyrobem przeznaczonym do wprowadzania w głąb organizmu; w aptecznym ujęciu jest traktowana jako wyrób nieinwazyjny.
- "glukometr." – to urządzenie do pomiaru stężenia glukozy. Sam miernik nie jest wyrobem wprowadzanym do wnętrza ciała; inwazyjność może dotyczyć elementów do pobrania próbki (np. lancetów), ale nie jest to tożsame z glukometrem jako urządzeniem.
- "opatrunek gipsowy." – służy do unieruchamiania i stabilizacji na zewnątrz ciała, nie jest wprowadzany do organizmu, więc nie spełnia kryterium inwazyjności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz pytanie o wyrób inwazyjny, zadaj sobie jedno pytanie: "Czy wyrób ma być wprowadzony do wnętrza ciała (choćby przez naturalny otwór)?" Jeśli tak – to zwykle właściwy trop. Jeśli działa wyłącznie na powierzchni (opatrunki, gips) lub jest urządzeniem pomiarowym bez wprowadzania do tkanek – zazwyczaj nie jest inwazyjny.
