Inwentaryzacja szaty roślinnej ma na celu rzetelne rozpoznanie stanu istniejącego oraz przygotowanie danych do części rysunkowej i opisowej opracowania (np. planu inwentaryzacji zieleni). W praktyce oznacza to konieczność ustalenia, gdzie znajdują się elementy roślinne (drzewa, krzewy, skupiny, żywopłoty) względem stałych punktów w terenie i podkładu mapowego. Z tego powodu podstawą są pomiary sytuacyjne, czyli takie, które pozwalają określić położenie obiektów w rzucie poziomym (w planie).
Odpowiedź "sytuacyjnych." jest poprawna, bo to właśnie lokalizacja roślin stanowi kluczową informację inwentaryzacyjną: bez niej nie da się wiarygodnie przenieść zieleni na rysunek ani wykorzystać danych w projekcie zagospodarowania terenu.
Pozostałe propozycje nie opisują istoty tej czynności:
- "realizacyjnych." – sugeruje pomiary prowadzone na etapie wykonywania robót, czyli w trakcie realizacji inwestycji. Inwentaryzacja szaty roślinnej dotyczy zwykle rozpoznania stanu przedprojektowego albo przedrobotowego.
- "wysokościowych." – pomiary wysokości (rzędne) bywają przydatne w opracowaniach terenowych, ale same w sobie nie definiują inwentaryzacji roślin; bez danych sytuacyjnych nie określają rozmieszczenia obiektów.
- "powykonawczych." – odnosi się do dokumentowania efektu zakończonych robót. To inna sytuacja niż zinwentaryzowanie istniejącej roślinności jako danych wejściowych do projektu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "inwentaryzacja" stanu istniejącego, najpierw myśl o informacji typu lokalizacja + opis. Pomiary sytuacyjne odpowiadają na pytanie "gdzie to jest?", a dopiero potem rozważa się parametry dodatkowe (np. cechy, wymiary czy ewentualnie wysokości).
