W planowaniu żywienia liczba posiłków w ciągu dnia dobierana jest do zapotrzebowania energetycznego, rytmu dnia oraz możliwości jednorazowego spożycia porcji. Model z 3 posiłkami (np. śniadanie–obiad–kolacja) bywa stosowany jako wariant podstawowy dla osób dorosłych o niskiej aktywności fizycznej, gdy całodzienna podaż energii nie musi być rozłożona na wiele mniejszych porcji.
Odpowiedź "dorosłym o małej aktywności fizycznej" jest poprawna, ponieważ w tej grupie zwykle łatwiej jest zbilansować dzienną rację pokarmową w mniejszej liczbie posiłków bez ryzyka, że posiłki będą zbyt małe lub zbyt rzadkie względem potrzeb.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z punktu widzenia typowych zaleceń planowania jadłospisów:
- "kobietom ciężarnym" – ciąża zwiększa zapotrzebowanie na energię i wiele składników odżywczych; częściej planuje się więcej posiłków o mniejszej objętości, aby poprawić tolerancję i regularność.
- "dzieciom w wieku 1–3 lat" – małe dzieci mają małą pojemność żołądka i zwykle potrzebują częstszych posiłków (mniejszych porcji), aby pokryć potrzeby rozwojowe.
- "młodzieży szkolnej" – okres wzrostu i aktywności szkolnej sprzyja rozkładaniu energii na większą liczbę posiłków, co ułatwia utrzymanie koncentracji i regularności żywienia.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o liczbę posiłków najpierw oceń, czy dana grupa ma zwiększone potrzeby (wzrost, ciąża) albo ograniczenia jednorazowej porcji (małe dziecko). Te czynniki zazwyczaj przemawiają za większą liczbą posiłków niż 3.
