Łańcuch kotwiczny nie jest wykonywany jako jeden nieprzerwany odcinek. Składa się z odcinków (przęseł, nazywanych też szaklami), które łączy się łącznikami (np. typu Kentera) lub szeklami łącznikowymi. Takie rozwiązanie ułatwia eksploatację: można wymienić uszkodzony odcinek, a także szybko ocenić, ile łańcucha zostało "wytrawione" (wypuszczone) dzięki oznaczeniom na połączeniach przęseł.
W praktyce wyróżnia się m.in.:
- przęsło kotwiczne (bieżne) – element łączący się bezpośrednio z kotwicą (często z osprzętem takim jak krętlik),
- przęsła pośrednie – stanowiące zasadniczą, powtarzalną część łańcucha,
- przęsło komorowe – końcowy odcinek w komorze łańcuchowej, związany z mocowaniem/zwalnianiem.
Dla przęsła pośredniego przyjmuje się długość standaryzowaną w zakresie 25–27,5 m. Wynika to z funkcjonowania w praktyce dwóch typowych rozwiązań: spotyka się szakle metryczne (około 25 m) oraz standardowe (około 27,5 m), które historycznie wiązano z długością rzędu kilkunastu sążni (około 27 m). Dlatego odpowiedź "25÷27,5 m" poprawnie obejmuje typowy zakres długości przęsła pośredniego.
Zakresy "10÷20,5 m" oraz "28,5÷35 m" i "35÷39,5 m" nie odpowiadają typowej, powtarzalnej długości przęsła pośredniego stosowanej do budowy głównej długości łańcucha. Są to wartości zbyt krótkie albo zbyt długie w kontekście standaryzacji przęseł, co utrudniałoby m.in. znakowanie długości i wymienność odcinków.
Warto zapamiętać też praktyczny powód wymagań konstrukcyjnych przęseł: dąży się do takiej liczby ogniw, aby łącznik układał się poprawnie na bębnie/elemencie prowadzącym windy kotwicznej, co zmniejsza ryzyko niekorzystnych naprężeń i uszkodzeń podczas pracy.
